Luchtpaarden

Ik hou van kinderlogica. Voor een kind maken magische rituelen deel uit van hoe de wereld in elkaar steekt. De korte film The Water Diary van de Nieuw-Zeelandse regisseur Jane Campion maakte ze rond de tijd dat The Piano uitkwam zo’n twintig jaar geleden, maar voelt nu nog veel urgenter.

Het is tergend droog in een Australisch dorpje. Via een voice-over leest een meisje voor uit haar dagboek, in taal zo onbeschroomd als alleen een jong kind kan zijn en met gevoelens zo puur als je ze alleen in een meisjesdagboek vindt.

De droogte houdt aan in het arme boerendorp, tot mensen en dieren geofferd worden en de paarden van het meisje op een dag verdwijnen. Ze rijdt voortaan op een onzichtbaar paard, het briesen moet ze zelf doen. Het meisje en haar nichtje, dat bij de familie is ingetrokken, willen de wolken naar zich toe trekken. Ze proberen druppels uit de lucht te trekken met hun ogen. Ze rennen kriskras door de wolken heen op hun luchtpaarden en vangen tranen op in glazen potjes. Ze verzamelen zich met andere kinderen op een berg, wachtend op donkere wolken.

Kinderfantasieën vermengt Campion met de harde realiteit: ze speelt met elementen tot ze een dromerig mengsel van feit en fictie heeft geschapen. Ze laat zien dat fantaseren niet alleen een manier is om te ontsnappen aan de werkelijkheid, het is ook een overlevingsstrategie, en iets wat kind aan kind verbindt.

Kijk The Water Diary hier.